Glenn Eilbracht (21) werd 10 jaar lang gepest. Hij gaat er met zijn website (eilbracht.web-log.nl) de strijd mee aan. Hoe heeft zijn moeder het ervaren en hoe kijkt hij terug op deze tijd?

Het begin

Jane: “Glenn was een heerlijk ventje toen hij voor het eerst naar de basisschool ging. Andere mensen vonden hem vaak schattig, ook de leerkrachten. Ik was trots op hem en ging er vanuit dat hij een goede tijd had op school.

In groep 3 merkte ik dat hij thuis érg stil werd. Hij trok zich terug en zat vaak te huilen. Hij vertelde niet direct wat er gebeurd was, maar later kwam het er uit.”

Glenn: “Ik mocht nooit meespelen. Als ik iets in de kring vertelde, zeiden ze dat ik loog. Ze pakten mijn spullen af, zeiden dat ik in de meidenkleedkamer hoorde en sloten me op in de wc.”

Steun

Jane: “Ik heb hem getroost en gezegd dat hij wat beter voor zichzelf moest opkomen. Toen heb ik het een poosje aangekeken, maar het werd alleen maar erger. Uiteindelijk wilde Glenn zelfs niet meer naar school. Hij had erge nachtmerries en was er letterlijk ziek van geworden.

Op een dag was de maat vol, en ben ik acuut naar de school gegaan. Dit gesprek verliep niet zo goed. Ik was ook zo ontzettend boos dat dit allemaal kon gebeuren. En de leerkracht sprong alleen maar in de verdediging.”

Glenn: “Ik vond het vreselijk dat mijn moeder naar de school ging. Een paar kinderen zagen het en pakten me daar ook weer mee. Dat ze zo emotioneel reageerde, maakte het alleen maar erger. Het deed me wel goed dat ik mijn verhaal bij haar kwijt kon en dat ze naast me stond.”

Verandering?

Jane: “Later heb ik tegen de directeur gezegd: ‘Nu wil ik zien dat er wat gebeurt’. Toen heeft de leerkracht de klas voorgelicht over pesten. Hij praatte met de leerlingen over ‘goed omgaan met elkaar’. Dit hielp eerst. Maar na twee maanden ging het toch weer slechter.

Toen is Glenn na de vakantie naar een andere school gegaan. Bij het kennismakingsgesprek is gepraat over Glenns ervaringen. Ik ging er vanuit dat de school het nu goed oppakte, maar het pesten bleef. Ze scholden hem uit, deden hem na en wilden hem niet in hun groepje. Glenn wist gewoon niet wat hij moest doen om erbij te horen.”

Glenn: “Het deed zo’n pijn, dat ik soms het liefst dood wilde. Inmiddels had ik ook therapie. Echt goed dat mijn moeder me daarvoor heeft opgegeven. Ik kon daar mijn verhaal kwijt. Die man probeerde me te leren flinker te zijn. Stevig op mijn benen te staan. Ik ging ook naar een cursus zelfverdediging. Ik moest van hun veranderen, maar dat kon ik niet. Inmiddels heb ik wel geleerd hoe ik me aan kan passen. Maar een superonzeker kind kan zich niet aanpassen. En ik vind het ook juist belangrijk dat je jezelf kunt blijven.”

Voortgezet pesten

Jane: Toen Glenn naar het voortgezet onderwijs ging, ging het pesten gewoon door.

Glenn: “Omdat er ook klasgenoten meegingen naar mijn nieuwe school, kreeg ik niet echt de kans om opnieuw te beginnen. Ik had ook heel andere interesses dan de meeste leeftijdsgenoten. Ik was enthousiast over toneel en dat viel niet goed in de groep. Ze gooiden mijn spullen in de wc en smeerden koek in mijn haar. Als ik met docenten praatte over het pesten, gebeurde er niet veel mee.”

Spijt

Jane: Het was verschrikkelijk om te moeten aanzien dat mijn kind zo ongelukkig werd.

Na televisieprogramma’s over pesten heb ik er ook met collega’s over gepraat. Dat helpt om het te verwerken. Als ik nu terugkijk? Dan heb ik er echt spijt van dat ik niet vaker met de leerkrachten heb gepraat. Ik dacht dat Glenn gewoon flinker moest worden.

Maar zonder hulp van de leerkracht en andere kinderen lukt het een kind niet om een andere plek in de groep te krijgen. Glenn wilde nooit dat ik naar school ging, maar ik had het toch moeten doen.

Glenn: In april 2005 begon ik met mijn website tegen pesten. Ik kreeg enorm veel reacties. Sindsdien ben ik het eigenlijk gaan verwerken. Ik merkte dat het niet aan mij lag dat ik gepest werd, maar aan de pesters zelf.

Doordat ik gevraagd werd mijn verhaal op tv te doen, groeide mijn zelfvertrouwen. Nu kan ik anderen helpen, door wat ik zelf heb meegemaakt. En het grappige is, dat ik door een bepaalde bekendheid, ook meer kansen krijg om te doen wat ik graag wil: zingen, presenteren en modellenwerk. Toen ik presentator mocht zijn bij de ‘Dag van Respect’, was het kringetje rond. Ik ben blij dat ik mezelf ben gebleven door alles heen!

Voetnoot van de redactie: Dit is een ervaringsverhaal. Het beschrijft de gebeurtenissen en gevoelens zoals ze door de geïnterviewden zijn beleefd. Andere betrokkenen zijn niet geïnterviewd.

OUDERS & COO, februari 2010