Afgelopen maart bezocht prentenboekenschrijver Guido van Genechten basisschool Het Rotsoord in Utrecht. De school won dit schoolbezoek door mee te doen aan de actie ‘Maak 5010, de informatie- en adviesdienst voor ouders over onderwijs, bekend bij uw ouders’. De schrijver las voor uit  zijn boek ‘Rikki en Mia de kip’ en als verrassing kwam Rikki zelf langs: knuffelen, handjes geven, wortels eten en samen op de foto.

OUDERS & COO sprak met met Guido van Genechten over zijn eigen schooltijd, hoe zijn carrière als prentenboekenmaker is begonnen en over zijn nieuwe boek ‘ Rikki is jarig’.

Hoe kijk je terug op je schooltijd?
Met gemengde gevoelens, ik was nogal een dromer. Daarom kreeg ik veel strafwerk. “Van Genechten vier bladzijden schrijven!”, riep de leraar dan. Thuis was ik ook niet bezig met mijn huiswerk, veel liever ging ik voetballen met mijn vriendjes. Later moest ik een studie kiezen. Ik wilde ‘iets met tekenen’. Maar mijn ouders dachten daar anders over. Pas later, aan de academie voor beeldende kunst (avond- en weekendonderwijs) vond ik wat ik zocht. Veel heb ik te danken aan mijn tekenleraar van toen.

Was je tijdens je schoolperiode ook al druk met tekenen en schrijven?
Mijn schriftjes van de lagere school stonden inderdaad vol kleine krabbeltjes; huizen, dieren, bromfietsen, auto’s, gekke ventjes….tekenen was mijn passie. Schrijven kwam veel later. Ik hing wel aan de lippen van de leraar als hij een spannend verhaal voorlas. En ik was zeker ook gevoelig voor de verhalen uit het oude testament die wij met de paplepel binnenkregen. Aan prentenboeken maken dacht ik nog helemaal niet.

Wat betekent schrijven voor jou?
Schrijven is scheppen met woorden. Tekenen en schilderen is voor mij iets natuurlijks. Ik ben ook heel visueel ingesteld. Schrijven kost me veel meer moeite.

Zijn schrijven en tekenen voor jou verbonden?
In een prentenboek vormen tekst en beeld op een gewilde manier een eenheid. Maar ik vertel makkelijker met beelden. De woorden zie ik vaak als een ‘hulplijn’ voor de voorlezer. Vaak kunnen kinderen het verhaal zelfs zonder tekst begrijpen.

Wie is jouw grote voorbeeld?
Ik heb veel bewondering voor Max Velthuijs en zijn Kikkerboeken. Picasso is één van mijn absolute helden. Vooral zijn verbeeldingskracht vind ik  ongeëvenaard, wat die man allemaal heeft ‘uitgevonden’, onvoorstelbaar!

Wanneer en welk boek bracht je als eerste uit? Veranderde dit jouw leven?
Mijn eerste boek; “In het donker” verscheen in 1995 bij Clavis. Nu vind ik het maar een matige poging, maar destijds was ik er héél trots op. Het heeft inderdaad mijn leven verandert. Sindsdien heb ik nooit meer een dag
voor een baas gewerkt. Het ene na het andere boek heb ik gemaakt. En tot op heden is dit het liefste wat ik doe, iets bedenken. Iets zien ontstaan, ik ben er zelfs verslaafd aan geraakt.

Hoe is het idee om over Rikki te schrijven ontstaan?
Het begon zo: ik werkte aan een verhaal over drie broers, ik werd geïnspireerd door mijn eigen kindertijd. Ik heb twee broers, Erik (Rik) en Johan (Han). Rik is de jongste, Han de middelste en ik de oudste. Zoals vaak gebeurt, krijgt de jongste van alles de schuld. Hij wordt buitengesloten en gepest. Voortdurend hebben ze ruzie, en toch kunnen ze elkaar niet missen (net zoals in werkelijkheid). Maar het verhaal werd zo ingewikkeld dat ik de draad kwijtraakte. Ik liet de tekst liggen en begon alvast met het tekenwerk. Al gauw werden de broers konijnen. Na de eerste schetsen maakte ik een modelletje in klei. Dit ‘klei-konijntje’ stond vlak naast mijn werktafel te drogen in de zon. Toevallig ging tijdens het drogen één oor slap hangen. Dat beeld, een klein konijntje met één slap oor, trof me. De broertjes verdwenen, alleen Rik bleef over. Het verhaal kwam vanzelf.
Rik won de prijs van de stad Hasselt (1998). De uitgever vond het prachtig. Alleen, Rik, dat klonk wat gewoontjes, zeker als we met het boek naar het buitenland wilden. Een hele namiddag hebben we gebrainstormd, op zoek naar een naam die in elke taal goed zou klinken. De gekste ideeën vlogen over tafel, maar voor mij bleef het Rik of Rikki. De buitenlandse uitgevers kwamen toch met hun eigen namen. Alleen de Noren en de Italianen noemen hem ook Rikki.

Wat wil je met je boeken bereiken?
Ik heb niet echt grote ambities met mijn boekjes. Maar het doet wel deugd als ‘fans’ mij mailen om te melden dat mijn verhaaltjes zorgen voor plezier. Of dat, zoals met het eerste boek over Rikki vaak gebeurt, mama’s van kinderen die ‘anders’ zijn, mij vertellen hoe dat verhaal hun kind heeft geholpen. Vaak zijn dat ontroerende mailtjes over aanvaarding en herkenning. Er zij ook veel lieve juffen die schitterende foto’s mailen van hun klasje
dat geniet van mijn boekjes, mooi. In al die feedback zie ik het bewijs dat mijn verhalen ‘werken’, dat ze communiceren wat ik voor ogen had.

Wat is je favoriete, zelf geschreven boek?
Het eerste Rikki boek en ‘Kleine Kangoeroe’.

In maart bezocht je basisschool Het Rotsoord in Utrecht om daar in twee kleuterklassen voor te lezen uit het boek ‘Rikki en Mia de kip’. Hoe heb je dit ervaren?
Ik vond de kinderen in Utrecht heel aandachtig. Ze gingen helemaal mee met verhaal. Zelfs het tolken vormde geen hindernis (veel kinderen waren doof of slechthorend). De tolk was dan ook zeer goed voorbereid. Voor mij was er weinig verschil met voorlezen aan kinderen zonder gehoorbeperking. Wel heb ik tijdens het voorlezen wat meer getekend, om sommige begrippen te verduidelijken. Zelf heb ik er ook van geleerd, kinderen blijven kinderen. Gelukkig maar!

Juffrouw van basisschool ‘Het Rotsoord’; ‘Hoe Guido Rikki tekende en erbij vertelde…geweldige visualisatie! Daar kunnen wij van leren.’

Een slechthorende kleuter van 5 jaar: ‘Wanneer komt die tekenmeneer weer?· En Rikki? Rikki is lief!’