Als ouders wil je je kind een leuke en onbezorgde jeugd bezorgen. Je stelt alles in het werk om het leven zo prettig mogelijk voor ze te maken. Eigenlijk wil je dat het ze aan niets ontbreekt en dat teleurstellingen hen bespaard blijven. Misschien wil je ook wel zo´n ouder zijn waarvan ze later zeggen: “Vroeger bij ons thuis was het zo gezellig, alles kon er altijd.” Alleen…. de manier waarop ouders dit proberen te bereiken is niet altijd even effectief. Soms moet je als ouder gewoon ´Nee´ zeggen.

Een lastige kwestie is het stellen van regels en grenzen. Die beperken de mogelijkheden die kinderen voor zichzelf willen. Dat geeft meestal fel protest. Kinderen zijn er handig in om ouders met slimme argumenten of dramatisch gedrag onder druk te zetten. Voet bij stuk houden valt niet mee. En soms lijkt het de moeite niet waard zo´n punt te maken van iets dat is afgesproken of opgedragen. “Nou, voor deze keer dan…” is gauw gezegd.

Gedragsregels en accepteren straf
Maar eigenlijk willen ouders gewoon dat een kind zich aan de gestelde regels houdt en dat het leert dat nu eenmaal niet alles kan. Zeker in het licht van recente gewelddadige gebeurtenissen op scholen, wordt weer eens pijnlijk duidelijk dat het zich houden aan gedragsregels in de omgang met elkaar van jongs af aan consequent aangeleerd moet worden. Net zo goed als dat kinderen moeten leren sancties op ongewenst gedrag te accepteren.
Dat alles begint al heel jong in de opvoeding met het niet zonder meer door de vingers zien van kleine overtredingen. Op z´n minst moet het kind te horen krijgen waarom iets niet mag. En al heel jong moet een kind er aan wennen, dat wanneer je toch stout bent er een ´straf´ op volgt. Als die komt van een liefdevolle ouder, maakt een kind zich twee belangrijke dingen eigen. Namelijk dat je als kind niet wordt afgewezen, maar je gedrag wel en dat een nare consequentie daarvan terecht is. Ten tweede ontwikkelt het kind een innerlijk kompas voor wat goed is om te doen en wat niet. Dat geeft in de loop van de opvoeding een steeds beter uitgangspunt voor gesprekken over keuzes die kinderen moeten maken.
Het van jongs af aan kunnen accepteren van het simpele woordje “Nee” is dus een geschenk van onschatbare waarde dat levenslang meegaat.