OUDERS & COO over begroting ONDERWIJS : ?zwemmen met kurken !?

“Het is maar goed dat Pieter van den Hoogenband niet afhankelijk is van het Ministerie van OCW, anders had hij niet met een haaienpak maar met drijfkurken en een plankje het olympisch zwembad ingemoeten met de opdracht om goud te halen”
aldus Werner van Katwijk, directeur van OUDERS & COO na het lezen van de hoofdpunten in de begroting van OCW voor 2001.

Onbegrijpelijk vindt OUDERS & COO het gebrek aan de wil bij het kabinet om substantieel te investeren in onderwijs. 1,4 miljard als extra investering lijkt natuurlijk veel geld maar het is nog geen 3,5% van de totale onderwijsbegroting. Dat is bijvoorbeeld net iets meer dan de inflatie en minder dan de groei van de wereldeconomie. De optimistische toon bij het Ministerie van OCW is dan ook niet terecht. Het onderwijs raakt per saldo verder achterop in een expanderende economie”.

Het onderwijsveld geeft al enkele jaren aan dat de investeringen in het onderwijs volstrekt onvoldoende zijn om te concurreren met de landen om ons heen. Het Ministerie gaat echter nooit in op de vraag wat financieel nodig is voor goed onderwijs. Jaar na jaar is de teneur : “kijk eens wat we aan Zalm hebben weten te ontfutselen!”.

“Het is geen onwijs beleid om je schulden af te lossen maar het besef lijkt maar niet door te dringen dat goed onderwijs nodig is om in de toekomst als land voldoende te kunnen verdienen om je nationale huishoudboekje uit de rode cijfers te houden. Het beleid nu is “penny wise and pound foolish”. Over enkele decennia is de gasbel echt op en zullen we het moeten hebben van een kenniseconomie. Maar hoe we die voorsprong in kennis moeten opbouwen lijkt een volstrekt raadsel”.

OUDERS v e r g e t e n………….
In de afgelopen jaren van bezuinigingen hebben de ouders buiten-proportioneel moeten bijdragen om onderwijs te kunnen bekostigen. De lasten bij schoolgelden zijn in de jaren ‘90 met 70 % toegenomen. De kosten voor schoolboeken zijn in de tweede fase van het voortgezet onderwijs met minimaal 75% toegenomen. In het gouden decennium waarin we ons nu bevinden zou van de overheid verwacht mogen worden dat zij die last nu van de schouders van de ouders afhalen. Het kabinet zit nu echter onder de vensterbank als de ouders aanbellen. “We zien de gordijnen wel bewegen maar de deur wordt niet opengedaan” .