In het voortgezet onderwijs lijken kinderen steeds minder aan te trekken van wat hun ouders vinden. Ouders die de coachende rol nog niet goed te pakken hebben kunnen het contact verliezen. Als ze dan ook nog met verplichte kerkgang aankomen, wordt het wel heel lastig nog iets zinvols te maken van een gesprek over geloven. Hoe geef je op een goede manier toch door wat je zelf belangrijk vindt? Hoe breng je jouw levensvisie zo ter sprake, dat er een echt contact tot stand komt? Maar ook: we worden op allerlei manieren geconfronteerd met mensen uit culturen waar de godsdienst een allesbepalende rol inneemt. Wat is ons antwoord daarop?