Opvoedthema: geen vrienden

Peter is een lief kind. Hij speelt graag in de tuin met zijn kat Mimi. Toch maakt zijn moeder zich zorgen om Peter omdat hij zo weinig met andere kinderen speelt. Dit valt des te meer op omdat zijn jongere zusje altijd met slierten vriendinnetjes naar huis komt. Is dat wel goed voor zijn sociale ontwikkeling? Komt hij dan later niet alleen te staan? Kan ik daar als ouder iets aan doen?’

Als zijn moeder Peter wel eens vraagt waarom hij nooit andere kinderen mee naar huis neemt, zegt hij dat hij het prettiger vindt alleen. Peters vader is eigenlijk net zo. Heel aardig, maar niet zo spraakzaam en enigszins in zichzelf gekeerd. Op visite voert zijn vrouw meestal het gesprek terwijl hij rustig zit te luisteren. Zou Peter soms meer op zijn vader lijken dan op zijn moeder? Bovendien straalt hij niet uit dat hij niet lekker in zijn vel zit.

Bezorgde ouders
Ouders kunnen soms zorgen hebben over de mate waarin kinderen vriendschappen sluiten of sociale contacten onderhouden. Tot een jaar of zes spelen kinderen meestal graag met anderen, maar vanaf een jaar of tien merk je dat dat kan veranderen. Het kind wordt zelfstandiger en dat heeft gevolgen voor de sociale contacten. Je ziet dat bijvoorbeeld aan verjaardagspartijtjes. Op jonge leeftijd wordt praktisch de hele klas uitgenodigd, jongens en meisjes door elkaar. Wanneer kinderen ouder worden, gaan ze selectief uitnodigen: alleen degenen met wie je veel omgaat, mag komen. Dan ontstaat ook de situatie dat sommigen kinderen veel gevraagd worden en anderen nooit. Je zult maar tot die laatste groep horen! En toch maken ook hier ouders soms meer problemen van dan de kinderen zelf. Er zijn kinderen die zich afgewezen voelen, maar anderen lijkt het nauwelijks te raken. Na de basisschoolperiode worden vriendschappen en/of sociale contacten nog minder vanzelfsprekend en met name dan worden ouders bang voor toekomstige vereenzaming van hun kind.

Actie nodig?
Kun je er als ouders iets aan doen? Moet je eigenlijk wel iets doen? Het antwoord ligt voor de meeste ouders in het midden. Wat ouders in ieder geval kunnen doen is de gelegenheid, of liever: de voorwaarden scheppen voor het aangaan van sociale contacten door kinderen. U kunt dat doen door kinderen in aanraking te brengen met allerlei zaken die in de wereld gebeuren zodat ze overal over mee kunnen praten. U kunt de zelfstandigheid trachten te stimuleren waardoor het kind zichzelf een houding weet te geven in het contact met anderen. Zoek activiteiten voor het kind waarbij het niet altijd belangrijk is dat jij en de ander hetzelfde niveau hebben, zoals samen eten of  een film of een sportwedstrijd kijken. Het is ook belangrijk dat de sfeer in het huis gezellig is en dat er genoeg leuke dingen zijn om te doen: (computer)spelletjes, creatief materiaal en verkleed spullen.

Kind is eigen regisseur
Ouders zijn gauw geneigd om hun kinderen te beschermen voor de minder leuke kanten die er ook zitten aan sociale contacten, zoals bijvoorbeeld het afgewezen worden. Maar ook dat hoort bij het leven en kinderen moeten daar mee om leren gaan.
Vaak blijkt dat het wel of niet hebben van vrienden meer een probleem van de ouders is dan van de kinderen zelf. Sommige kinderen hebben er nauwelijks behoefte aan; zij vinden het heerlijk om alleen op hun kamer te zitten en naar muziek te luisteren of te lezen.
Het is belangrijk dat ouders hun kinderen in de gaten houden om te kijken wat de behoeften van het kind zijn. Het kind moet ook op dit punt zijn eigen weg gaan zoeken. Ouders moeten meer een coach zijn dan een regisseur: meer stimuleren dan regelen. Uiteindelijk moet het kind zelf zijn eigen sociale leven invulling geven.

Lees hier meer opvoedthema’s.